Draga Camelia, nu am avut la indemana un tablou atat de delicat si rafinat ca cel oferit de tine, de aceea am sa te invit sa pasim impreuna, mana de mana, spre tabloul atat de drag mie si anume tablou din viata de la tara, de care sunt si voi fi mereu foarte legata.
Asa-i ca simti nisipul cald sub picioarele desculte si ultimile raze de soare ce-ti scalda obrajii, iar vantul ce-ti aluneca usor prin par? Fara griji, fara probleme, fara nici un gand, doar cel al libertatii fugind, inghiotindu-ne si ascundzandu-ne prin randurile de vie, iar de undeva din departare glasul bunicii mele dragi chemandu-ne la ora mesei.
Sunt doar vise sau mai bine un alt gen de tablou, care ne face sa ne pierdem in amintiri si sa le impartasim cu cei care ne stau aproape si ne vor bine.
